Aurelianustoren by SCHiM

<<<o><<<O><<<oOo>>><O>>><o>>>

SCHiM speelt non-stop live van 18u tot 22u.
Datum: zaterdag 14 december 2024.
Locatie: Aurelianustoren, Aarschot.

Mis deze magische avond niet en breng de geschiedenis tot leven!

<<<o><<<O><<<oOo>>><O>>><o>>>

Openbaar evenement - Artelianus - van de stad Aarschot, ter ere van de officiële inhuldiging van de pas gerestaureerde Aurelianustoren:

<<< Beleef de Aurelianustoren als nooit tevoren >>>

Stap mee in het verhaal van de Aurelianustoren, een van de weinige overblijfselen van de middeleeuwse stadsomwalling van Aarschot.
SCHiM nodigt je uit voor een unieke audio-visuele voorstelling, waarin het verleden en heden elkaar in rauw en vloeibaar licht vermengen bij de pas gerenoveerde toren.

🎶 Laat je meevoeren door klanken en beelden die herinneren aan de middeleeuwse wachters, aan het leed én de kracht van de Aarschotse burgers door de eeuwen heen. Beleef de stoerheid van de toren, die als trouwe wachter al die tijd stand heeft gehouden op het hoogste punt van de stad.

Kom, ervaar, en wees gegrepen door het moment. Het einde van de restauratie markeert een nieuw begin met hopelijk alleen maar mooie tijden in het verschiet!

<<<o><<<O><<<oOo>>><O>>><o>>>

De Aurelianustoren: Wachter van Tijd en Stilte
In het schemeruur van een late herfstdag, wanneer de lucht de geur van natte bladeren en koude steen draagt, staat de Aurelianustoren als een stille reus op het hoogste punt van Aarschot. Zijn muren, gehavend maar trots, fluisteren verhalen van eeuwen. Ze zijn dooraderd met de klanken van vervlogen tijden—het geroep van marktvrouwen, het gekletter van hoefijzers op kasseien, het zware zuchten van molenwielen langs de Demer.
Hier, tussen het nevelige heden en de schaduwen van het verleden, lijkt de tijd stil te staan. De trap binnenin de toren zingt zijn eigen melancholische toon—een Bb, diep en vol van resonantie, alsof de toren zelf zucht onder het gewicht van zijn herinneringen. Het geluid hangt in de lucht als een onzichtbare draad, verweven met het liturgische gezang van een verre kloosterorde en het onstuimige gelach van dronken zielen uit een lang vervlogen kroeg.


De Wachters van Onheil
Eeuwen geleden, toen de muren om Aarschot stevig en hoog stonden, waakte de Aurelianustoren over de stad. Wachters stonden nachtenlang op de toren, hun adem wolken in de ijzige lucht, hun handen verstrengeld rond knotsen en zwaarden. Ze tuurden naar de horizon, waar soms de glinstering van vijandelijke fakkels als vurige sterren opdook.
De toren zag hoe angstige burgers zich verschuilden, hoe bijlen kraakten in de nacht en hoe katapultstenen de hemel als dreigende meteoren doorkliefden. Hij zag de stad in vlammen opgaan onder de Spaanse bezetting, hoorde het gekrijs van vrouwen en het gehuil van wolven die tussen de ruïnes dwaalden.
En toch hield de Aurelianustoren stand, alsof hij niet slechts van steen, maar van onverwoestbare wilskracht was gemaakt. De tand des tijds knabbelde, ja, maar beet zich stuk op zijn robuuste huid.


Het Leven en de Dood
De toren ademde de levenslust van de middeleeuwse stad. Hij voelde de zachte trillingen van een verliefd koppeltje dat picknickte aan de voet van zijn muren, hoorde het geblaf van honden en het gelach van kinderen. Maar evenzeer ving hij de tranen op van een rouwstoet, de echo's van een pestplaag en het gebed van een wanhopige moeder die kaarsen brandde in de koude wind.
De Demer, die traag langs de stad gleed, spiegelde zijn trots en droefenis. Op haar water gleed het verdriet van de stad mee, terwijl molenwielen zich draaiden, en het kermen van schepen weerklonk langs de kade.


De Filosofie van Stilte
Nu, in de stilte van de vroege winter, lijkt de Aurelianustoren te dromen. Hij denkt aan de middeleeuwse klokken die ooit luidden, aan de markten die zinderen van levendigheid, en aan de vreugde én het lijden die door zijn stenen ziel stroomden. Hij draagt de verhalen van een stad die vecht, leeft, lijdt, en opnieuw bloeit.
Soms lijkt het alsof de toren fluistert:
"Wie is de meester van de tijd? Niet ik, niet gij, maar de stilte die ons beiden verbindt."
En in die stilte hoor je alles - de regen die tikt als een eeuwenoude harp, de vleugels van overvliegende eenden, en de voetstappen van de geschiedenis zelf.


Tom B.

Meng-projecties der individu&
-<o<O>o>-
Vloeien & Voegen samen ter Transmissie
-- >>
Waren rond in het overmatig grenzeloze
<<>>
Tasten af -
Sonore grenzen >> Onbekend terrein; de steM die roept //
-------O---------
Instant ontvangen Ongeïdentificeerd Gecomponeerd
Parallel
Sub-Object
<<<>>>