Fabels IX from Harlingen by Jankobus Seunnenga & Dick Vestdijk

Hoe stinkend is de visch gebleven
Waarbij hij alle dagen zit,
Een scheef en lodderig blauwwit
Alsof er hemden zijn gesteven.
Hij rookt zijn pijp en steunt zijn kin,
Zijn baard groeit hard, ‘t is hem hetzelfde
Sindsdat de dorpsche zeemeermin
Zich lokkend voor zijn hemel welfde.
Toch, in de kamer, waar hij zuchtend
Door de familie wordt geduld,
Soms even van de vischstank luchtend,
Zijn neus met and’re stank gevuld,
Is alles van de zee aanwezig:
Een schelp, een plaat, een scheepsmodel,
Een bijbel, en veel handen bezig,
En vette kost op ‘t oliestel.
Hij vaart niet. Koppig wacht hij ‘t uur
Dat zij bij hem terug zal komen;
Weer gaat hij binnen, vraagt om vuur,
En zit tot ‘s middags laat te droomen,

Steeds bij de vischbelt, stank op stank
Op stank, maar welk een ongeweten
Verleiding op die buitenbank,
Waarvoor men het heeft neergesmeten.

• Acoustic
• folk
• jazz
• Netherlands