Anna Casparii from Harlingen by Jankobus Seunnenga & Dick Vestdijk

De oude gevels aan de binnenhaven,
alle toppen en stenen ornamenten
wilden haar voor de schemer begraven
een verlangen om bevrijd te zijn

Het heimwee dat haar liet weten
de drang om gelukkig te zijn
Maar rebelse droefenis dreef haar voort
Naar een vrijheid zonder vorm en maat

Naar de zee de zee die haar begroette
Elke keer met dezelfde zekerheid
Terwijl de wind, de wind haar keurslijf boetseerde onder haar gebondenheid


Zij had alles achter zich gelaten
De dag met z'n saaie huiselijkheid
De schrale, verwijtende, gerekte vertwijfeling, De middag die zo langzaam vergleed

De zee aan haar lippen het vaag kristal
van zout en verte hing
In verrukking zong ze en schreeuwde haar naam en zij die haar naam opving

Het was de zee, de zee, die haa begroette
Elke keer met dezelfde zekerheid
Terwijl de wind, de wind haar keurslijf forceerde onder haar gebondenheid

• Acoustic
• ballade
• folk
• jazz
• Netherlands